«ព្រោះគេគ្មានបេះដូង»
ហេតុអ្វីខ្ញុំនៅតែស្រលាញ់អ្នក?
ព្រោះដឹងហើយថា អ្នកគ្មានបេះដូង
ខ្ញុំស្រាប់តែធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ងើបពីគ្រែមិនរួច គិតតែក្អកម្តងកាល និយាយចេះតែឆាប់ហត់។ ខ្ញុំអស់កម្លាំងពីខ្លួន ទឹកមុខប្រែជាស្លេកស្លាំង ខ្ញុំក្តៅខ្លួនខ្លាំង។ ប្រហែលជាខ្ញុំត្រូវទឹកភ្លៀងមួយយប់ ទើបខ្ញុំប្រែជាបែបនេះ។ ម៉ាលីបានទៅទិញថ្នាំ ឱ្យណារិទ្ធិមកជួយមើលថែខ្ញុំ។ ណារិទ្ធិបានដួសបបរបញ្ចុកខ្ញុំ តែខ្ញុំញ៉ាំមិនបានច្រើនទេ គឺក្អួតចេញមកវិញទាំងអស់។ ទោះបីជាពួកគេនាំខ្ញុំទៅពេទ្យពិនិត្យជំងឺ ក៏បានត្រឹមតែព្យួរសេរ៉ូមនិងយកថ្នាំមកលេបនៅផ្ទះប៉ុណ្ណោះ។ សុខភាពខ្ញុំកាន់តែខ្សោយទៅៗ ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាខ្ញុំទៅមុខទៀតយ៉ាងម៉េចដែរ។
ស្រាប់តែថ្ងៃមួយ ខ្ញុំឃើញបងវង្ស យួរក្រូចពោធិ៍សាត់មួយថង់ និងទឹកដោះគោឆៅ នៅមុខបន្ទប់សម្លឹងមកមើលខ្ញុំ ទាំងទឹកមុខស្រពោន។ ម៉ាលីចេញពីបន្ទប់ទឹក គ្រាន់តែឃើញបងវង្សភ្លាមគេស្ទុះចេញមកឈរពាំងមិនឱ្យចូលក្នុងបន្ទប់។
«លោកឯងមានមុខអីមកចួបអមរាទៀត នេះហើយលទ្ធផលដែលលោកឯងធ្វើដាក់អមរា ឥឡូវមើលសភាពនាងឥឡូវមើល ឃើញទេ សមបំណងរបស់លោកឯងហើយ!»
«ឱ្យខ្ញុំសុំទោសម៉ាលី ដែលខ្ញុំធ្វើដាក់អមរាបែបនេះ ខ្ញុំពិតជាមិនសមត្រលប់មកចួបមុខអមរាទៀតទេ ខ្ញុំពិតជាសុំទោស!»
«លោកឯងឆាប់ចាកចេញទៅ អមរាមិនចង់ចួបលោកឯងទេ!» ខ្ញុំដេកមើលបងវង្សពីចម្ងាយទាំងស្រក់ទឹកភ្នែក។ ម៉ាលីបានស្តីឱ្យគាត់ខ្លាំងៗ ទាំងគាត់លើកដៃសំពះសុំទោសនៅមុខម៉ាលី។
«ខ្ញុំអាចទៅចួបមុខអមរាលើកចុងក្រោយបានទេ!»
«ខ្ញុំប្រាប់ឱ្យលោកឯងចេញទៅ អមរាមិនចង់ចួបលោកទេ មនុស្សក្បត់ មនុស្សអាក្រក់!»
«ខ្ញុំសុំអង្វរម៉ាលី ខ្ញុំសុំចួបអមរាលើកចុងក្រោយមក!»
«លោកឯងចង់បានអីឱ្យពិតប្រាកដ ក្រែងលោកឯងមានអ្នកថ្មីដែលលោកឯងស្រលាញ់ហើយតើហី?»
ដោយខ្ញុំមិនអាចទ្រាំមើលការអង្វរករបស់បងវង្ស ទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកបាន៖
«ម៉ាលី! ម៉ាលីឱ្យគាត់ចូលមក!»
«អមរាឯងនៅតែចង់ចួបមនុស្សដែលធ្វើបាបចិត្តឯងធ្វើអីទៀត ឯងគួរតែបំភ្លេចគេទៅ គេគ្មានតម្លៃឱ្យឯងនៅស្រណោះនិងអាណិតរូបគេទេ គឺឯទេដែលគួរឱ្យអាណិតពេលនេះ!»
«ឱ្យគេចូលមក បើគេមានរឿងអ្វីចង់និយាយជាមួយខ្ញុំ!» ម៉ាលីក៏ឈរទៅម្ខាង គេក៏ដើរចូលមកឈរជិតខ្ញុំ។ ស្រាប់តែគេទម្លាក់ជង្គង់ចុះ ហើយចាប់ដៃខ្ញុំ ទឹកភ្នែកគេស្រក់តក់ៗ។
«មិនបាច់ខំសម្តែងឱ្យគេអាណិតទេ យើងធ្វើអីខ្លះគួរតែដឹងខ្លួនឯងហើយ!» ម៉ាលីនិយាយចប់ក៏ចេញទៅខាងក្រៅ។
«បងត្រលប់មករកខ្ញុំធ្វើអីទៀត ខ្ញុំនៅជំពាក់អ្វីបងមិនទាន់សងអស់ទៀត?!»
«បងមកនេះមិនមែនចង់បានអ្វីពីអូន ឬការលើកលែងទោសឱ្យបងទេ គឺបងមកគ្រាន់តែចង់សុំទោសអូនលើកចុងក្រោយតែប៉ុណ្ណោះ!»
«ខ្ញុំមិនបានស្អប់ឬខឹងបងទេ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តលើកលែងទោសឱ្យបងហើយ ហើយបងក៏មិនបាច់មករកខ្ញុំទៀតដែរ ទំនាក់ទំនងរបស់យើងក៏បានបញ្ចប់ដែរ!»
«អរគុណអូនដែលលើកលែងទោសឱ្យបង មើលថែខ្លួនណា ឆាប់ជាឡើងវិញ!»
«ខ្ញុំសង្ឃឹមថាបងមើលថែអ្នកក្រោយឱ្យល្អជាងខ្ញុំនៅពេលនេះ កុំក្បត់ចិត្តដូចដែលបងបានធ្វើមកលើខ្ញុំ!» ស្រាប់តែណារិទ្ធិមិនដឹងមកពីណា ដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់។
«ឯងមានមុខអីមកសុំឱ្យអមរាលើកទោសឱ្យឯងទៀត ឯងនេះមិនចេះខ្មាសគេទេអី អាមនុស្សក្បត់!» បងវង្សក្រោកឈរសម្លឹងមើលទៅមុខណារិទ្ធិ ហើយក៏ងាកមកមើលមុខខ្ញុំ។
«ខ្ញុំលាអមរាទៅវិញហើយណា ថែរក្សាខ្លួនផង!»
«ឆាប់ចេញទៅ គ្មានអ្នកណាមកស្វាគមន៍ឯងនៅទីនេះទេ!» បងវង្សក៏ចាកចេញ ឡើងម៉ូតូជិះទៅបាត់ទៅ។
«វាមានមុខអីមកទីនេះទៀត វាមិនចេះខ្មាសទង្វើដែលវាធ្វើទេអី!»
ខ្ញុំមើលទៅណារិទ្ធិដូចជាខឹងបងវង្សខ្លាំងណាស់។ តែចំពោះខ្ញុំពេលខ្លះ ខ្ញុំទទួលយករឿងគ្រប់យ៉ាង ខ្ញុំអធ្យាស្រ័យឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នា ខ្ញុំហត់ខ្ញុំលែងចង់មានគំនិតគុំគួនអីទៀតហើយ ក្រោយពីអាធ្យាស្រ័យឱ្យបងវង្ស ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាធូរស្រាលជាងមុនបន្តិចទោះបីជាសុខភាព នៅតែមិនទាន់ប្រក្រតីក៏ដោយ។ ណារិទ្ធិបានហុច ថង់បបរឱ្យទៅម៉ាលីដាក់ចានដើម្បីឱ្យខ្ញុំញ៉ាំ។ ម៉ាលីជាអ្នកបម្រើខ្ញុំ ខ្ញុំពិតជាខ្មាសអៀនណាស់ដែលឱ្យម៉ាលីជាអ្នកបម្រើខ្ញុំ គេដួសបបរបញ្ចុកខ្ញុំ យកថ្នាំឱ្យខ្ញុំលេប និងជួយគ្រាហ៍ពេលខ្ញុំចង់ចូលបន្ទប់ទឹក។
ណារិទ្ធិនិងម៉ាលីយកចិត្តទុកដាក់មើលថែខ្ញុំណាស់ ជំងឺរបស់ខ្ញុំក៏រាងធូរបន្តិចម្តងៗ ទោះបីជាវាមិនទាន់ជាសះស្បើយ ក៏ខ្ញុំអាចក្រាកអង្គុយបាន អាចដួសអាហារញ៉ាំដោយខ្លួនឯងបានដោយជួយបន្ធូរការងាររបស់ម៉ាលីមកលើខ្ញុំ។ ម៉ាលីអង្គុយក្បែរខ្ញុំ ចាំហុចថ្នាំឱ្យខ្ញុំលេប។
«ខ្ញុំឆ្ងល់ឯង ហេតុអ្វីបានជាលើកលែងទោសឱ្យទៅអាមនុស្សអាក្រក់ដែលគេក្បត់ឯងនោះ ឯងនេះពិតជាចិត្តទន់ពេកហើយ!» ខ្ញុំភ្ញាក់នឹងសម្តីម៉ាលី ចង់ឈ្លក់ទឹក
«គ្នាក៏មិនចង់សន្សំកម្មជាមួយគេទៀតគ្នាអហោសិកម្មឱ្យគេទៅចុះ!»
«បើគ្នាវិញប្រាប់ឱ្យហើយ មិនលើកលែងទោសទៅឱ្យអាមនុស្សគ្មានបេះដូងទេ!»
ម៉ាលីនិយាយដល់ចំណុចនេះ ខ្ញុំបែរជានឹកឃើញ រឿងរ៉ាវដល់ឈឺចាប់ព្រោះសម្តីគេគ្មានបេះដូងនឹងហើយ។ នៅថ្ងៃមួយបន្ទាប់ពីខ្ញុំបានទៅចួបបងវង្សនៅហាងកាហ្វេ ខ្ញុំបានទាក់ទងទៅបងរាជចង់ដឹងគាត់នៅក្បែរនឹងទេ ដើម្បីទៅនិយាយជាមួយគាត់ម្តងទៀតឱ្យច្បាស់។ ខ្ញុំបានទៅចួបគាត់នៅកន្លែងតារាងបាល់មួយ គ្រាន់តែគាត់ឃើញខ្ញុំភ្លាម គាត់នាំខ្ញុំមកកន្លែងស្ងាត់ស្រួលនិយាយគ្នា។
«អូនឯងមកទីនេះធ្វើអី ក្រែងយើងចប់គ្នាហើយតើ?»
«ចប់គ្នា? បងឯងនិយាយអី បងឯងកើតអីបានជានិយាយពាក្យនេះដាក់អូន?»
«យើងបែកគ្នាត្រឹមហ្នឹងហើយ អូនឯងមិនបាច់មកតាមចួបមុខបងទៀតទេ គឺយើងគ្មានទំនាក់ទំនងអ្វីទៀតទេ!»
ខ្ញុំស្រាប់តែស្រក់ទឹកភ្នែក ហើយលុតជង្គង់អង្វរគេ។
«បងឯងលែងស្រលាញ់អូនហើយមែនទេ ចុះពាក្យពីមុនបងថាស្រលាញ់អូន ជាពាក្យអីទៅ ឬក៏ជាពាក្យនិយាយលេងរបស់បង ត្រលប់មករកអូនវិញមកណាបង អូនសុំទោស!» ខ្ញុំថែមទាំងលើកដៃសំពះអង្វរគេ ទាំងខ្ញុំគ្មានអ្វីខុសទាល់តែសោះ។
«ឆាប់ក្រាកមក ហើយត្រលប់ទៅវិញទៅ!» ខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែក ទាំងខ្លួនញាក់ញ័រ និយាយទាំងញ័រមាត់ចង់ឱ្យគេត្រលប់មកដូចដើមវិញ។
«បងឯងកុំធ្វើជាមនុស្សចិត្តដាច់ពីអូនមើល សូម្បីតែអ្វីក៏អូនប្រគល់ឱ្យបង សូម្បីតែខ្លួនប្រាណអូន!»
«យប់នោះខ្ញុំស្រវឹងទេ ឱ្យខ្ញុំសុំទោស តាំងពីដើមមកខ្ញុំគ្រាន់តែមានចិត្តស្រលាញ់មួយឆាវ តើមករកខ្ញុំនេះចង់បានអីត្រលប់ទៅវិញនិយាយមក!»
«ខ្ញុំគ្មានចង់បានអ្វីពីបងទេ គ្រាន់តែចង់ឱ្យបងត្រលប់មកដូចពីមុន អូននៅរង់ចាំបងត្រលប់មកវិញ!»
គេក៏ដើរចាកចេញពីខ្ញុំបាត់ទៅ។ ខ្ញុំខំលុតជង្គង់ លើកដៃសំពះអង្វរគេទាំងគេមិនខ្វល់ ព្រោះតែគេគ្មានបេះដូង នេះហើយក៏ព្រោះតែស្រលាញ់ ស្នេហាធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សថោកយំអង្វរគេ ទាំងខ្លួនឯងមិនខុសអីសោះ បែរជាទទួលកំហុសគ្រប់យ៉ាង។ ខ្ញុំយកដៃជូតទឹកភ្នែកនឹកដល់រឿងមួយនេះ៖
«ហ្នឹង! នៅនឹកអាល័យគេទៀតហើយអង្គុយសុខៗយំនោះ រៀនបំភ្លេចគេចោលទៅអមរាអើយ កុំឱ្យឈឺចាប់ទៀត!» ខ្ញុំស្តាប់ម៉ាលីហើយងក់ក្បាល។ ប្រហែលជាខ្ញុំត្រូវធ្វើតាមដូចសម្តីម៉ាលីហើយ ខ្ញុំគួរតែរៀនបំភ្លេចគេចោល កុំឱ្យមានការឈឺចាប់។
ស្រាប់តែបងរាជគេបានខលមកខ្ញុំ គេចង់មកសួរសុខទុក្ខខ្ញុំ ក្រោយពីដឹងថាខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួនឈឺ មួយរយៈដោយសារតែរឿងបញ្ហាជាមួយបងវង្ស។ ខ្ញុំក៏ព្រមឱ្យគេមកលេងបន្ទប់ជួលរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ផ្ញើទីតាំងផ្ទះជួលតាមសារឱ្យទៅគេ។ ចំថ្ងៃនេះ ម៉ាលីនិងណារិទ្ធិគេបបួលគ្នាចេញទៅក្រៅ តាំងពីថ្ងៃ មិនទាន់ឃើញគេមកវិញសោះ។ សំឡេងម៉ូតូលាន់ឮនៅចំពីមុខបន្ទប់ខ្ញុំ ស្រាប់តែសំឡេងទូរសព្ទខ្ញុំបានបន្លឺឡើង៖
«អាឡូអមរា!! ខ្ញុំមកដល់ហើយ អមរានៅបន្ទប់មួយណា?»
«បងរាជកំពុងតែឈរនៅមុខបន្ទប់ខ្ញុំនឹងហើយ!»
គាត់ក៏ងាកក្រោយមក ឃើញខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយលើគ្រែកាន់ទូរសព្ទនិយាយ។ គាត់ក៏ដោះមួកដាក់លើម៉ូតូ ហើយកាន់ផ្លែឈើមួយកន្រ្តក ហុចជូនខ្ញុំ ខ្ញុំក៏លើកវាដាក់ចំហៀងខ្លួន គាត់បានទាញកៅអីមកអង្គុយជិតក្បែរខ្ញុំ។ បងរាជងាកឆ្វេង ងាកស្តាំ ខ្ញុំនេះឃើញគាត់ចម្លែកមិនដឹងថាគាត់កំពុងតែរកមើលអ្វី។
«បងកំពុងរកអ្នកណា?»
«អូនឯងនៅម្នាក់ឯង ចុះម៉ាលីនាងទៅណា?»
«នាងទៅក្រៅជាមួយណារិទ្ធិបាត់ហើយ!»
«ណារិទ្ធិមួយណា អមរា?»
«ណារិទ្ធិជាសង្សារនាង ម្នាក់ដែរឧស្សាហ៍ដើរតាមខ្ញុំរហូតនោះ!»
«អូ! បងចាំហើយ ម្នាក់ហ្នឹង! អូនបានធូរខ្លះនៅ?»
«បានធូរច្រើនហើយបង ហើយថ្ងៃនេះបងមិនធ្វើអីទេ បានជាមកលេងខ្ញុំ”
“ថ្ងៃនេះបងទំនេរ បានជាចង់មកសួរសុខទុក្ខអមរាហ្នឹងណា ម៉េចអត់ចង់ឱ្យបងមកលេងមែន?»
«មានណា អត់មានបានថាអីទេ!»
«បើមិនពេញចិត្តបងទៅវិញឥឡូវនេះ!»
«បងរាជពូកែនិយាយលេងសើចណាស់ បើដេញបងទៅវិញ ខ្ញុំឱ្យទីតាំងបន្ទប់ជួលខ្ញុំឱ្យបងមកលេងធ្វើអី!»
«ក្រែងល៎…គ្រាន់តែចង់ឃើញមុខបងហើយ ដេញបងទៅវិញ យ៉ាងម៉េចហើយទំនាក់ទំនងជាមួយអាវង្ស?»
«បងឯងកុំនិយាយពីឈ្មោះគាត់ទៀត!» ខ្ញុំប្រែជាមុខស្រពោន បែរមុខចេញពីគាត់។
«បងសុំទោសដែររម្លឹក អាហ្នឹងវាមិនចោលចរិតក្បត់ហ្នឹងសោះ លើកមុនម្តងដែរ!» ខ្ញុំព្យាយាមស្តាប់គាត់ចង់ដឹងរឿងបងវង្សពីមុន។
«ឈប់និយាយពីគាត់ទៅបង រឿងវាកន្លងផុតហើយ!»
«អាកាលមុននោះ វាលះបង់ឱ្យគេច្រើនពេក ដល់ពេលគេមានអ្នកថ្មីវាខូចចិត្តជិតកន្លះឆ្នាំ ឥឡូវវាចង់សងសឹកទេ!»
«ពុទ្ធោមានរឿងបែបនេះទៀត ម្តេចក៏ខ្ញុំមិនដែលដឹង ឬក៏ដោយសារតែមូលហេតុនេះហើយគាត់យកខ្ញុំមកលេងសើចដើម្បីសងសឹកចំពោះមនុស្សស្រីវិញ?» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត
«អមរាឯងកុំទៅគិតអាណិតវាអីទៀត ត្រូវតែរឹងមាំមានមនុស្សស្រលាញ់អមរាឯងច្រើនណាស់ នៅរង់ចាំអមរាឯង សម្លឹងមើលជិតៗហ្នឹងផង!»
«ខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ស្នេហាអីទៀតទេបង ខ្ញុំដូចជាឆ្អែតនឹងស្នេហាណាស់!»
«មិនអីទេ ចាំរបួសវាជាវិញ គង់តែចួបស្នេហាពិតប្រាកដមួយសមបំណងទេ អ៊ីចឹងបងរកទៅវិញហើយណា ចាំទំនេរបងមកលេងទៀត!»
«ចាស! ចាសបងខ្ញុំមិនបានជូនដំណើរបងទេ សុខសប្បាយតាមផ្លូវបង!» គ្រាន់តែបងរាជចេញផុតបានបន្តិចម៉ាលីនិងណារិទ្ធិមកដល់ភ្លាម ម៉ាលីឆ្ងល់ជាមួយនឹងផ្លែឈើមួយកន្រ្តកដែលនៅក្បែរខ្លួនខ្ញុំ។
«អាមួយដែលក្បត់ឯង វាមកទៀតមែន ម៉េចក៏គ្នាប្រាប់ឯងមិនស្តាប់អ៊ីចឹងថាកុំទៅទាក់ទងជាមួយវា ខ្ញុំពិតមិនយល់ពីឯងសោះ!»
«មកអង្គុយឱ្យបាត់ហត់សិនមើល ណារិទ្ធិគេទៅវិញហាស?»
«គាត់មានការរវល់គាត់ទៅវិញបាត់ហើយ ឥឡូវកុំនិយាយបង្វែងផ្លូវ ឮគ្នាសួរឯងឬអត់?»
«មិនមែនបងវង្សទេ ដែលមកលេងគ្នាអម្បាញ់មិញនេះ គឺអ្នកផ្សេងទេ!»
«មិនមែនបងវង្សតើអ្នកណាទៅ?»
«គឺបងរាជគាត់មកសួរសុខទុក្ខគ្នាតើ!»
«បងរាជទេ? គ្នាខំតែភ័យស្មានតែឯងនៅទាក់ទងអាម្នាក់ហ្នឹងទៀត ហើយបងរាជគាត់មកនិយាយអីខ្លះ ម៉េចគាត់ចង់ឱ្យឯងត្រូវគ្នាជាមួយអាម្នាក់ហ្នឹងវិញមែន?»
«ទេគាត់មកគ្រាន់តែសួរសុខទុក្ខគ្នាតើ! គ្មាននិយាយអីផ្សេងទេ ឯងកុំបារម្ភច្រើនពេក!» ម៉ាលីជជែកជាមួយខ្ញុំសួរដេញដោលមួយសន្ទុះ នាងក៏អស់ចិត្តបារម្ភខ្លាចខ្ញុំទៅទាក់ទងជាមួយបងវង្សម្តងទៀត ខ្លាចចួបរឿងដូចមុន។
រំលងបានមួយអាទិត្យ ខ្ញុំបានដើរទៅផ្សារដែលនៅមិនឆ្ងាយពីផ្ទះប៉ុន្មានទេ ប្រហែលជា២០០ម៉ែត្រ ខ្ញុំយួរបន្លែត្រីសាច់រណេងរណោង។ ស្រាប់តែមានអ្នកស្រែកហៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ ទាំងខ្ញុំកំពុងដើរសំដៅទៅផ្ទះ៖
«អមរា! អមរា!» ខ្ញុំងាកទៅក្រោយ ឃើញបងរាជកំពុងតែជិះម៉ូតូនៅពីក្រោយខ្ញុំ មិនដឹងគាត់មកពីណា
«មកចាំបងជូនទៅផ្ទះ!»
«មិនអីទេ! ផ្ទះខ្ញុំនៅជិតហ្នឹងជិតដល់ហើយ!»
«មកឡើងមក ទើបតែស្រួលខ្លួនមួយរយៈនេះផង ប្រយ័ត្នជំងឺរើឡើងវិញ!»
«វាមិនដែលបង អ៊ីចឹងឌុបខ្ញុំទៅផ្ទះផង!» ខ្ញុំក៏ឡើងម៉ូតូជិះពីក្រោយគាត់។ ទៅដល់ផ្ទះ ឃើញណារិទ្ធិកំពុងតែអង្គុយជជែកគ្នាជាមួយម៉ាលី ណារិទ្ធិគេចេញមកយកថង់បន្លែពីដៃខ្ញុំ ហើយសម្លឹងមើលទៅបងរាជមិនដាក់ភ្នែក។
«បងទៅវិញហើយណាអមរា!»
«ចាសអរគុណបងដែលជូនមកដល់ផ្ទះ!» បងរាជក៏បើកម៉ូតូចេញទៅ។
«អមរាម្នាក់នឹងមិត្តភក្តិអាវង្សមែន?» សម្តីណារិទ្ធិសួរមកខ្ញុំទាំងមាំ
«ចាស! តែបងរាជគាត់លែងមានទំនាក់ទំនងជាមួយបងវង្សហើយ ដោយសារតែឈ្លោះគ្នា គាត់ខឹងបងរាជដែលនាំខ្ញុំទៅចួបគាត់ហើយធ្វើឱ្យខ្មាសគេ!»
«ខ្ញុំមើលទៅគេ មិនគួរឱ្យទុកចិត្តសោះ អមរាគួរនៅឱ្យឆ្ងាយពីពួកហ្នឹង!»
ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្តបម្រុងថាឱ្យណារិទ្ធិអីក៏ចេះដឹងរឿងខ្ញុំម៉្លេះ យូរៗទៅចង់បិទសិទ្ធិមិនឱ្យនិយាយជាមួយអ្នកណា ច្រឡំសង្សារទេអី។
«មិនអីទេណារិទ្ធិ គាត់ជាមនុស្សល្អទេ!» ណារិទ្ធិក៏យួរបន្លែចូលក្នុងផ្ទះ។
«ចួបគ្នានៅកន្លែងណាបងរាជជូនឯងមកផ្ទះ?»
«តាមផ្លូវមកពីផ្សារ គាត់ឃើញគ្នាយួររណេងរណោងពេក!»
«យ៉ាងណាបងរាជចរិតក៏គ្រាន់បើជាងអាមួយនោះដែរ!»
«តែខ្ញុំថាពួកវាដូចតែគ្នាហ្នឹង!» ណារិទ្ធិនិយាយកាត់
«ដូចតែគ្នា មានតែបងឯងដូចគេដែរ!»
«ទេបងខុសពីពួកគេ ហាសហា!»
«ទៅឈប់ប្រកែកគ្នាទៅ បេះបន្លែធ្វើម្ហូបបាយទឹកទៅ ថ្ងៃត្រង់ហើយ!»
ពួកគេក៏ជួយគ្នាជាមួយខ្ញុំរៀបចំធ្វើម្ហូបបាយថ្ងៃត្រង់។ ដោយក្នុងចិត្តរសេសរសល់ ចង់សម្រាកនិងដើរលម្ហែកាយ ដើម្បីព្យាយាមបំភ្លេចគ្រប់រឿងរ៉ាវ។ ថ្ងៃអាទិត្យខ្ញុំប្រាប់ណារិទ្ធិនិងម៉ាលី ចង់ទៅអង្គុយលេងមុខវាំងម្នាក់ឯង ដើម្បីបន្ធូរអារម្មណ៍។
ដំបូងគេហាមឃាត់បារម្ភ ខ្ញុំដើរម្នាក់ឯង តែក្រោយមកពួកគេក៏ព្រមខ្លាចខ្ញុំអារម្មណ៍មិនល្អគិតច្រើនដោយសារតែការហាមឃាត់របស់ពួកគេ។ ដំបូងណារិទ្ធិរកជូនខ្ញុំទៅដាក់មុខវាំងហើយគេត្រលប់មកវិញ តែខ្ញុំខ្ចិលរំខានណារិទ្ធិ ក៏ហៅកង់បីជិះវិញ។ កង់បីជូនខ្ញុំមកដល់មុខវាំង ខ្ញុំសម្លឹងមើលទេសភាព ដ៏ស្ងប់ស្ងៀមនៅថ្ងៃនេះ មិនសូវមានមនុស្សច្រើនប៉ុន្មានទេ។
ខ្ញុំឈរនៅប្រកាន់ដៃមាត់ទន្លេ សម្លឹងមើលពីចម្ងាយ ឃើញអគារខ្ពស់ជាងគេមួយមាន ភ្លើងហ្វាចេញពីកំពូលខាងលើ។ នោះជាអគារដែលបងវង្សនិងខ្ញុំធ្លាប់ទៅទីនោះ ជាថ្ងៃដែលគាត់ស៊ុបប្រាយខួបកំណើតដល់ខ្ញុំ ជាលើកដំបូងក្នុងជិវិត ដែលមិនធ្លាប់មានកន្លងមក។
ខ្ញុំដើរមកខាងឆ្វេងដៃនេះ ឃើញមុខហាងស្រាមួយមានមនុស្សអ៊ូអរនៅខាងមុខហាង។ នេះក៏ជាហាងដែលបងវង្សនាំខ្ញុំចូល ពេលដែលគាត់មានរឿងជាមួយអ្នកផ្ទះរបស់គាត់ ហើយក៏ជាថ្ងៃដែលខ្ញុំបានប្រគល់ព្រហ្មចារីទៅឱ្យគាត់ ជាមនុស្សដំបូងគេ ដែលខ្ញុំស្រលាញ់នៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។
កន្លែងដែលបោះចំណីឱ្យព្រាបជាមួយគាត់ គឺនៅដដែលមិនប្រែប្រួលសោះ ដើមផ្កាត្របែកព្រៃនៅតែរីកផ្កាស្គុសស្គាយ ពេលនោះគាត់បានងាកមកថើបខ្ញុំ មនុស្សគ្រប់គ្នាមើលមកខ្ញុំ ខ្ញុំឡើងអៀនគេ។ ខ្ញុំព្យាយាមដើរទៅមុខឱ្យហួសនឹងបន្តិច មិនចង់ឃើញហាងស្រាមួយហ្នឹងទេ។ ដើរបានបន្តិច ខ្ញុំស្រាប់តែឈប់ទ្រឹងមួយកន្លែង ទឹកភ្នែកស្រាប់តែស្រក់ចុះមកមិនដឹងខ្លួន ប្រែជារឹងខ្លួនមិនចង់ដើរទៅមុខទៀត។
កន្លែងនេះ ជាកន្លែងដែលខ្ញុំឱបខ្លួនអង្គុយយំចង់សម្លាប់ខ្លួន នៅពេលដែលដឹងថាបងវង្សគាត់ក្បត់ខ្ញុំទៅយកអ្នកថ្មី។ ខ្ញុំយកដៃជូនទឹកភ្នែក សន្យានឹងខ្លួនឯងឱ្យរឹងមាំ លែងស្រក់ទឹកភ្នែកដោយសារមនុស្សប្រុសម្នាក់នេះទៀតហើយ។
ស្រាប់តែមានមនុស្សម្នាក់ដើរមកបុកខ្ញុំ ខ្ញុំនេះឡើងភ្ញាក់ព្រើត ខ្លាចគេឃើញសភាពខ្ញុំបែបនេះ ខ្ញុំយកដៃជូតទឹកភ្នែក បម្រុងនឹងខឹងបន្តិចអីបន្តិច ដើរមិនចេះមើលផ្លូវទេ ដើរមកបុកមនុស្សទាំងរស់។
«សុំទោសអ្នកនាង ឱ្យខ្ញុំសុំទោស!» ខ្ញុំស្រាប់តែងាកទៅអ្នកនិយាយសុំទោស
«បងរាជ! ហើយបងឯងមកពីណា មកដល់កន្លែងនេះដែរ?»
បងរាជកាន់ស្ករសម្លីនៅដៃ ហើយញញឹមតិចៗមកខ្ញុំ
«អមរា! ហើយអមរាមកលេងទីនេះម្នាក់ឯងទេ?»
«ចាស! ខ្ញុំមកលេងតែម្នាក់ឯងទេ ខ្ញុំនេះវាអួអាប់ពេក ចង់សម្រាកខួរក្បាលខ្លះ ហើយបងមកយូរនៅ!»
«បងទើបមកដល់អម្បាញ់មិញដែរទេ បងអផ្សុកចេះតែជិះម៉ូតូមកទីនេះ ដើរលម្ហែកាយខ្លះទៅ ហើយអូនឯងទៅវិញថ្មើរមណា?»
«ប្រហែលជាបន្តិចទៀត ខ្ញុំនៅដើរលេងមួយសន្ទុះសិន!»
«អូនឯងចង់ជិះទូកលេងអត់?»
ខ្ញុំរាងរេរាបន្តិច ពេលគាត់បបួល ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាល។ បងរាជបាននាំខ្ញុំដើរទៅមុខបន្តិច ដល់ចំណតទូកសម្រាប់ភ្ញៀវជិះកម្សាន្ត។ គាត់បានទិញសំបុត្ររួច ក៏ឱ្យខ្ញុំចុះពីចំណោទថ្មចុះទៅខាងក្រោម ដើម្បីឡើងលើទូក។ គាត់បានកាន់ដៃខ្ញុំឡើងជាប់ ខ្លាចខ្ញុំរអិលធ្លាក់ពេលឡើងលើទូក។
ខ្ញុំបានឡើងតាមកាំជណ្តើរ ឡើងទៅខាងលើគេបង្អស់ វាមានខ្យល់បក់ម្តងទៀត ស្រស់ស្រាយខ្លាំងណាស់។ បានចេញពីចំណត ដំបូងទូកបានជិះកាត់តាមមួយជួរមុខវាំង រួចក៏ទៅដល់កោះពេជ្រ ហើយបានត្រលប់មកចំណតវិញ។ ទឹកមុខបងរាជញញឹមជានិច្ច គាត់មើលមកមុខខ្ញុំទាំងទឹកមុខប្លែកៗ ខ្ញុំខំគ្រវីក្បាលមើលទៅមុខគាត់វិញ។ គាត់បានយកស្ករសម្លី ហុចមកឱ្យខ្ញុំញ៉ាំ ខ្ញុំដំបូងគ្រវីក្បាល តែគាត់បង្ខំក៏កាន់យកមកញ៉ាំ មានអីឆ្ងាញ់ខ្លាំង។
គាត់ស្រាប់តែយកដៃមកជូតលើមាត់ខ្ញុំ ដែលប្រឡាក់ស្ករសម្លី ខ្ញុំនេះឡើងអៀនខ្លួន សម្លឹងមើលទៅមុខគាត់ តែបែរជាស្រមៃចេញបងវង្សពេលគាត់បានធ្វើបែបហ្នឹងដាក់ខ្ញុំ។
ខ្ញុំក៏ដើរទៅឈរម្ខាង ហើយត្រដាងដៃដូចស្លាប ថាបើពេលហ្នឹងស្រែកកើតខ្ញុំនឹងស្រែកឱ្យខ្លាំង តែខ្លាចខ្មាសគេ បានតែស្រែកក្នុងចិត្តធម្មតាទេ។ មួយម៉ោងពិតជាលឿនណាស់ ជិះមិនទាន់អស់ចិត្តផង ទូកមកដល់ចំណតវិញបាត់។ ពួកយើងក៏ចេញពីទូកវិញ គាត់ងាកមើលឆ្វេងស្តាំ៖
«រកអីបងរាជ?»
«គ្មានអីទេ បងធ្វើលេងទេតើ! ហើយមានទៅណាទៀតអត់?»
«ខ្ញុំដូចជាចង់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញហើយបង!»
«ឃ្លានអត់? ញ៉ាំអីរួចនៅ?»
«ញ៉ាំអីរួចហើយបង!» និយាយចប់តែពោះខ្ញុំឮសំឡេងគ្រូក គ្រូកកូរពោះឃ្លាន។
«ន៎ក! និយាយកុហកបងហើយ មកបងនាំទៅញ៉ាំអីកន្លែងឆ្ងាញ់មួយ ចាំបងហ្នឹងទៅ បងទៅយកម៉ូតូសិន កុំទៅណាអ្ហាស!»
ខ្ញុំងក់ក្បាល គាត់ក៏ដើរទៅយកម៉ូតូបាត់ទៅ។ ខ្ញុំមើលទៅអត្តចរិតបងរាជ ដូចល្អជាងបងវង្សច្រើនណាស់ គាត់ឯករាជ្យខ្លួនគាត់ ទោះបីពេលខ្លះមិនសូវចេះលួងលោមឬយកចិត្តទុកដាក់ដល់អ្នកដទៃ តែមើលទៅគាត់ជាមនុស្សស្មោះត្រង់ណាស់។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំកំពុងតែចូលចិត្តមនុស្សមានចរិតបែបនេះ ឥឡូវហ្នឹង។
តិចគិតថាខ្ញុំស្រលាញ់បងរាជអីទៅ ទេខ្ញុំសុំកាត់ចិត្តរឿងស្នេហាមួយរយៈសិន ទុកឱ្យពេលវេលាជាអ្នកកំណត់វិញ។
គាត់បានជិះម៉ូតូមកដល់ក្បែរខ្ញុំ ចរិតរបស់គាត់ដូចបងវង្សអ៊ីចឹង គឺចូលចិត្តជិះម៉ូតូអាធំដូចគ្នា។ ខ្ញុំក៏ឡើងម៉ូតូជិះពីក្រោយគាត់ ខ្ញុំមិនហ៊ានឱបចង្កេះគាត់ទេ តែដោយសារគាត់ជិះលឿន ខ្ញុំក៏យកដៃឱបចង្កេះរបស់គាត់ បែបស្ទាក់ស្ទើរ។
គាត់បានជិះមកដល់ត្រើយម្ខាង មកដល់រង្វង់មូលក្បាលព្រហ្មមុខបួន គាត់ក៏ជិះជុំវាមួយជុំ រួចបុកទៅត្រង់។ តាមផ្លូវសម្បូរហាងមានលក់របស់ញ៉ាំច្រើនណាស់។ គាត់ក៏ជិះចូលហាង គ្រឿងសមុទ្រពិសេស ខ្ញុំឆ្ងល់ក្នុងចិត្តម្តេចបានគាត់ដឹងថាខ្ញុំចូលចិត្តញ៉ាំគ្រឿងសមុទ្រ។
អ្នករត់តុគេមកទទួលពួកយើង ហើយក៏រកតុអង្គុយ។ បងរាជគាត់បានរើសតុដែលនៅមិនឆ្ងាយពី ឆាកអ្នកច្រៀងប៉ុន្មានទេ។ គាត់បានកុម្មង់អីហូបរួច យើងក៏អង្គុយចាំហូបបណ្តើរ ស្តាប់គេច្រៀងបណ្តើរ។
«ពូទិញផ្កាជូនសង្សារពូមួយទៅពូ!»
ក្មេងប្រុសកាន់កន្រ្តកផ្កាកូលាបក្រហម ហើយកាន់ហុចទៅឱ្យបងរាជ
«សង្សារអីអូន មិត្តភក្តិពូទេ ហាសហា!»
«ជួយទិញផ្កាមួយទងទៅពូ ពូសង្ហា!»
«ពូកែសម្តីអាក្បាលខូចមកពូជួយទិញ!»
ស្រាប់តែគាត់ទិញពីក្មេងនោះរួច ហុចមកឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំឡើងភ្ញាក់ពេលនោះ តែចេះតែទទួលទៅគាត់ជួយទិញក្មេងគ្រាន់គ្នាបានលុយចាយខ្លះ។ ម្ហូបគេលើកមកដល់ ខ្ញុំនឹងគាត់ក៏នាំគ្នាញ៉ាំ។
ញ៉ាំអីរួច អង្គុយស្តាប់គេច្រៀងសុខៗ ស្រាប់តែបងរាជឡើងទៅសុំគេច្រៀងមួយបទ។ គឺគាត់ចេះច្រៀងបទ ពីដើម មានសេ្នហ៍មានទុក្ខ ខ្ញុំស្តាប់ឡើងជក់ចិត្ត គ្រាន់តែខ្ញុំទះដៃហ៊ោរឱ្យគាត់ភ្លេចខ្លួនបន្តិច គេមើលមកខ្ញុំគ្រប់គ្នា។ ស្រាប់តែមានអ្នកសំណូមពរឱ្យគាត់ច្រៀង១-២បទទៀត គាត់ក៏ច្រៀងតាមគេសំណូមពរ។
គ្រាន់តែពីគាត់ច្រៀងចប់ ពួកយើងអង្គុយជជែកគ្នាមួយសន្ទុះ ក៏ហៅគេគិតលុយ។ គាត់អ្នកសុំចេញលុយប៉ាវសម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំឡើងអរគុណបងរាជមែនទែន។ បន្ទាប់មកគាត់ក៏ជូនខ្ញុំត្រលប់មកបន្ទប់ជួលវិញ ទាំងម៉ាលីបើកទ្វារឆ្ងល់ថាខ្ញុំទៅដើរលេងថាទៅម្នាក់ឯង បែបជាទៅដើរលេងជាមួយបងរាជទៅវិញ។
តែម៉ាលីជឿសម្តីខ្ញុំបកស្រាយមិនឱ្យយល់ច្រឡំ សំខាន់ទៀតនោះបងរាជបម្រុងនឹងចេញម៉ូតូហើយនៅស្រែកលាម៉ាលីទៀត កុំឱ្យថាលាតែខ្ញុំ។ មើលទៅបងរាជ គាត់ជាមនុស្សដែលអាចរាប់អានគាត់ទុកជាបងប្រុសដ៏ល្អបានទោះបីជាខ្ញុំដើរលេងជាមួយគាត់មែន តែគាត់ក៏មិនបានរម្លឹកនិយាយអ្វីពីបងវង្សដែរ ទាំងរឿងល្អឬរឿងអាក្រក់របស់បងវង្ស។ ទោះបីខ្ញុំនិយាយឈ្មោះបងវង្សក៏គាត់ធ្វើមិនខ្វល់ មិនចង់រម្លឹកគាត់ខ្លាចខ្ញុំខូចចិត្តមិនសប្បាយចិត្ត ដោយសារទំនាក់ទំនងបងវង្សនិងខ្ញុំក៏បានបញ្ចប់ទៅហើយ។
សួរថាបើខ្ញុំដើរលេងជាមួយបងរាជសប្បាយចិត្ត តើខ្ញុំអាចនឹងផ្តល់ឱកាសបើកទ្វារបេះដូងទទួលបងរាជអត់? ពេលនេះក៏ខ្ញុំមិនដឹងដែរ គ្រាន់តែខ្ញុំមានចិត្តលើគាត់បន្តិច ចំពោះអំពើល្អរបស់គាត់ដែលខ្ញុំបានមើលឃើញ តែបើមានទំនាក់ទំនងស្នេហាមែន ខ្ញុំសុំទុកពេកឱ្យយូរជាងពេលខ្ញុំស្រលាញ់គ្នាជាមួយបងវង្ស ខ្លាចលឿនពេកមិនត្រៀមចិត្ត នោះកាន់តែឈឺចាប់ម្តងទៀតមិនខាន។
«បើមិនស្រលាញ់ ចាំបាច់ធ្វើជាស្រលាញ់ខ្ញុំធ្វើអ្វី?»
មានភាគបន្ត
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ